Πώς η Ισαβέλα νίκησε τον καρκίνο μαγειρεύοντας μακαρονάδες – Galaksias Portal News
Για την Isabella Barbato, το μαγείρεμα μίας μακαρονάδας από το μηδέν δεν είναι απλώς μαγειρική. Είναι μια διαδικασία που συνδέθηκε με μερικές από τις δυσκολότερες στιγμές της ζωής της και, τελικά, ένας τρόπος να ξαναβρεί τον εαυτό της όταν όλα γύρω της έμοιαζαν να καταρρέουν.
Το 2018, παραμονή των 35ων γενεθλίων της, έμαθε ότι είχε καρκίνο. Εργαζόταν ως στέλεχος διεθνούς μάρκετινγκ και είχε μόλις μετακομίσει από τη Σιγκαπούρη στο Λονδίνο με τον σύζυγό της, όταν αναγκάστηκε ξαφνικά να βάλει τη ζωή της σε αναμονή.
Έξι μήνες νωρίτερα είχε εντοπίσει ένα εξόγκωμα. Η πρώτη εξέταση δεν είχε δείξει κάτι ανησυχητικό, εκείνη όμως εξακολουθούσε να αισθάνεται ότι κάτι δεν πήγαινε καλά.
Η διάγνωση επιβεβαίωσε τον φόβο της. Ακολούθησαν έξι μήνες χημειοθεραπείας, χειρουργική αφαίρεση του όγκου και ένας μήνας ακτινοθεραπείας. Και κάπου μέσα σε αυτή την περίοδο αβεβαιότητας, η Isabella επέστρεψε σε κάτι πολύ οικείο: Στην κουζίνα.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
«Το μόνο που μπορούσα να ελέγξω ήταν το φαγητό μου»
Η Isabella είχε μεγαλώσει στη Ragusa της νοτιοανατολικής Σικελίας, σε μια οικογένεια όπου το φαγητό ήταν συνδεδεμένο με τη φροντίδα και τη συνύπαρξη. Από μικρή έμαθε να μαγειρεύει δίπλα στη μητέρα της, ενώ τα Σαββατοκύριακα οι συγγενείς συγκεντρώνονταν γύρω από μεγάλα τραπέζια για γεύματα που διαρκούσαν ώρες.
Αυτές οι αναμνήσεις επέστρεψαν όταν αρρώστησε. Άρχισε να φτιάχνει ζυμαρικά με τα χέρια της και η απλή αυτή διαδικασία απέκτησε μια εντελώς διαφορετική σημασία.
«Ο καρκίνος είναι σαν ένα τρένο που εκτροχιάζεται – δεν έχεις τον έλεγχο σε τίποτα. Το μόνο που μπορούσα να ελέγξω ήταν το φαγητό μου», εξομολογείται στον Independent.
Άρχισε να φωτογραφίζει όσα μαγείρευε και να τα δημοσιεύει στο Instagram. Τότε είχε μόλις 80 ακολούθους. Μια φίλη της, όμως, της είπε κάτι που την άγγιξε: «Σε βλέπω να φτιάχνεις όλα αυτά τα όμορφα φαγητά και αισθάνομαι ότι είσαι καλά». Η μαγειρική είχε αρχίσει να γίνεται κάτι περισσότερο από καθημερινή συνήθεια.
Μετά τον καρκίνο ήρθε το πένθος
Κι ενώ η Isabella προσπαθούσε να ξαναχτίσει τη ζωή της, ήρθε μια δεύτερη, ακόμη πιο επώδυνη δοκιμασία. Ο πατέρας της διαγνώστηκε με καρκίνο του παγκρέατος και πέθανε το 2022. Μόλις πέντε μήνες αργότερα αρρώστησε και η μητέρα της. Ο καρκίνος της είχε κάνει μεταστάσεις, χωρίς να εντοπιστεί η αρχική εστία. Πέθανε τον Νοέμβριο, ακριβώς δέκα μήνες μετά τον σύζυγό της.
Για την Isabella, που είχε ήδη βιώσει τον καρκίνο στο δικό της σώμα, η ασθένεια των γονιών της αποδείχθηκε με έναν διαφορετικό τρόπο δυσβάσταχτη. «Είναι χειρότερο να βλέπεις κάποιον που αγαπάς να έχει καρκίνο από το να έχεις εσύ, γιατί αισθάνεσαι ανήμπορος», λέει.
Η απώλεια και των δύο γονιών της μέσα σε τόσο μικρό διάστημα την άφησε συντετριμμένη. Μία από τις παρηγοριές της ήταν ότι είχε προλάβει να τους φροντίσει και να μαγειρέψει για εκείνους.
Και όταν επέστρεψε στο Λονδίνο, γύρισε ξανά στην κουζίνα. «Ήμουν σε πολύ άσχημη κατάσταση, αλλά η επιστροφή στη σιωπή της κουζίνας με βοήθησε. Ήταν σαν διαλογισμός».
Από τη μοναξιά στην κοινότητα
Στο Λονδίνο γνώρισε τη Future Dreams, μια φιλανθρωπική οργάνωση που υποστηρίζει ανθρώπους που έχουν επηρεαστεί από τον καρκίνο. Εκεί άρχισε να παραδίδει εργαστήρια παρασκευής ζυμαρικών. Η εμπειρία τής έδωσε πίσω κάτι που είχε χάσει: την αίσθηση ότι ανήκει σε μια κοινότητα. «Βρήκα τους ανθρώπους μου», λέει.
Το να μαγειρεύει μαζί με άλλους τής θύμιζε τα οικογενειακά τραπέζια της παιδικής της ηλικίας στη Σικελία. Ταυτόχρονα, έβλεπε ότι η διαδικασία λειτουργούσε σαν μια μικρή ανάπαυλα και για τους ανθρώπους που συμμετείχαν. Κάποιοι της έλεγαν ότι για τις δύο ώρες του εργαστηρίου είχαν καταφέρει να ξεχάσουν εντελώς όσα περνούσαν.
Οι αναμνήσεις έγιναν βιβλίο
Η μαγειρική έγινε τελικά και ένας τρόπος να διατηρήσει ζωντανή την οικογένειά της. Στα 45 της πλέον, η Isabella συγκέντρωσε τις συνταγές και τις αναμνήσεις της στο πρώτο της βιβλίο, Pasta Therapy.
Οι 120 συνταγές αντλούν από την κουζίνα της Σικελίας, ένα γαστρονομικό μωσαϊκό που, όπως εξηγεί, έχει διαμορφωθεί μέσα στους αιώνες από βορειοαφρικανικές, οθωμανικές, ισπανικές, γαλλικές αλλά και ελληνικές επιρροές. Για την ίδια, όμως, το βιβλίο έχει πρωτίστως συναισθηματική αξία. «Οι γονείς μου και οι μεγαλύτερες γυναίκες της οικογένειάς μου έφυγαν πολύ νωρίς. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να τους διατηρήσω. Οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να μαγειρεύουν τις συνταγές τους», λέει.
Η συγγραφή του βιβλίου τη βοήθησε παράλληλα να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο θυμάται την πατρίδα της: «Ήταν ένας τρόπος να σβήσω τις κακές αναμνήσεις από τη Σικελία και να τις αντικαταστήσω με καλές».
Οκτώ χρόνια μετά, κάνει ξανά σχέδια
Σήμερα, οκτώ χρόνια μετά τη θεραπεία της, η Isabella βρίσκεται σε ύφεση. Δεν ισχυρίζεται ότι ο φόβος εξαφανίστηκε. Το άγχος εξακολουθεί να υπάρχει. Εκείνο που έχει αλλάξει είναι ότι επιτρέπει ξανά στον εαυτό της να σχεδιάζει το μέλλον. «Αποδέχεσαι το άγχος και κάνεις σχέδια. Και τότε συνειδητοποιείς ότι θεραπεύεσαι», λέει.
Η δική της «Pasta Therapy» δεν είναι, φυσικά, θεραπεία για τον καρκίνο. Είναι κάτι διαφορετικό: Η μαγειρική ως προσωπικό καταφύγιο απέναντι στον φόβο και το πένθος, ως σύνδεση με τους ανθρώπους που έχασε και ως μια καθημερινή πράξη μέσα από την οποία κατάφερε να ξαναβρεί χαρά, κοινότητα και προοπτική.
Διαβάστε επίσης
Καρκίνος πνεύμονα: Νέα εξέταση αίματος δίνει αποτέλεσμα μέσα σε 3 ημέρες
Καρκίνος ωοθηκών: Το κοινό σάκχαρο που μπαίνει στο μικροσκόπιο των ερευνητών
Αναπαραγωγή άρθου από εδώ
