Απόφαση-σταθμός: Πότε πληρώνεται η μετακίνηση από & προς την εργασία

Ως χρόνος εργασίας μπορεί να υπολογίζεται η μετακίνηση εργαζομένου για την εκτέλεση των καθηκόντων του, ακόμη και όταν πραγματοποιείται εκτός του κανονικού ωραρίου, εφόσον γίνεται κατόπιν εντολών και υπό τις οδηγίες του εργοδότη.
Αυτό προκύπτει από απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, η οποία ερμηνεύει την οδηγία 2003/88/ΕΚ σχετικά με την οργάνωση του χρόνου εργασίας και την προστασία της ασφάλειας και της υγείας των εργαζομένων.
Η απόφαση αναδεικνύει ότι ο χαρακτηρισμός μιας χρονικής περιόδου ως εργάσιμης δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη φυσική παρουσία του εργαζομένου στον συμβατικά καθορισμένο χώρο απασχόλησής του.
Καθοριστικό ρόλο διαδραματίζουν οι συνθήκες υπό τις οποίες πραγματοποιείται η μετακίνηση και κυρίως το κατά πόσο ο εργαζόμενος βρίσκεται στη διάθεση του εργοδότη του και εκτελεί υποχρεώσεις που απορρέουν από τη θέση εργασίας του.
Η υπόθεση
Η υπόθεση που οδήγησε στην ευρωπαϊκή δικαστική απόφαση αφορούσε εργαζόμενο εθνικής εταιρείας διαχείρισης οδικών υποδομών, ο οποίος είχε προσληφθεί ως προϊστάμενος υπηρεσίας, με αρμοδιότητες που περιλάμβαναν επενδύσεις, μεγάλα έργα αποκατάστασης και την αντιμετώπιση καταστροφών.
Στο πλαίσιο των καθηκόντων του, ο εργαζόμενος πραγματοποίησε υπηρεσιακές μετακινήσεις συνολικής απόστασης άνω των 1.500 χιλιομέτρων μέσα σε οκτώ ημέρες, με αρκετές από τις διαδρομές να πραγματοποιούνται εκτός του συνηθισμένου ωραρίου απασχόλησής του.
Μετά την ολοκλήρωση των μετακινήσεων, συμπεριέλαβε τον σχετικό χρόνο στην κατάσταση εργασίας που υπέβαλε προς έγκριση στην εταιρεία. Ωστόσο, ο εργοδότης αρνήθηκε να αναγνωρίσει και να αμείψει 31,5 ώρες μετακίνησης, υποστηρίζοντας ότι οι συγκεκριμένες διαδρομές δεν αποτελούσαν πραγματική εργασία και συνεπώς δεν μπορούσαν να χαρακτηριστούν υπερωριακή απασχόληση.
Τι αποφάσισε αρχικά το δικαστήριο
Ο εργαζόμενος προσέφυγε στη Δικαιοσύνη διεκδικώντας την αναγνώριση των επίμαχων ωρών. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο, ωστόσο, απέρριψε την αγωγή του, κρίνοντας ότι τα στοιχεία που είχαν προσκομιστεί δεν αποδείκνυαν επαρκώς πως κατά τη διάρκεια των μετακινήσεων βρισκόταν στη διάθεση του εργοδότη και ασκούσε τα επαγγελματικά του καθήκοντα.
Παράλληλα, έλαβε υπόψη το εφαρμοστέο νομοθετικό πλαίσιο, το οποίο προέβλεπε αντισταθμιστική ανάπαυση για τις υπερωρίες, καθώς και δυνατότητα διεκδίκησης χρηματικής αμοιβής υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις.
Η υπόθεση τέθηκε στη συνέχεια υπό το πρίσμα της ευρωπαϊκής οδηγίας 2003/88/ΕΚ, προκειμένου να εξεταστεί πότε μια υπηρεσιακή μετακίνηση μπορεί να ενταχθεί στην έννοια του χρόνου εργασίας.
Οι τρεις προϋποθέσεις που εξετάζει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο εστίασε στα βασικά στοιχεία που συγκροτούν την έννοια του χρόνου εργασίας, όπως αυτή προσδιορίζεται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία.
Συγκεκριμένα, εξετάζεται εάν ο εργαζόμενος βρίσκεται στην εργασία του, εάν παραμένει στη διάθεση του εργοδότη και εάν ασκεί τη δραστηριότητα ή τα καθήκοντα που του έχουν ανατεθεί.
Στην υπό εξέταση περίπτωση, οι μετακινήσεις δεν πραγματοποιούνταν με προσωπική πρωτοβουλία του εργαζομένου, αλλά αποτελούσαν μέρος των υπηρεσιακών του υποχρεώσεων.
Ο εργοδότης ήταν εκείνος που καθόριζε τους προορισμούς, τις ημερομηνίες και τους όρους των διαδρομών, ενώ παρείχε και το όχημα που χρησιμοποιούνταν για τις συγκεκριμένες μετακινήσεις.
Ο εργαζόμενος ήταν υποχρεωμένος να συμμορφώνεται με τις σχετικές εντολές, χωρίς να έχει τη δυνατότητα να επιλέγει ελεύθερα τον χρόνο και τον τόπο των μετακινήσεών του.
Πότε η μετακίνηση συνδέεται με την εκτέλεση της εργασίας
Ένα ακόμη καθοριστικό στοιχείο της υπόθεσης ήταν ότι οι επιθεωρήσεις εκτός έδρας αποτελούσαν αναπόσπαστο μέρος των συμβατικών καθηκόντων του εργαζομένου.
Οι μετακινήσεις, επομένως, συνδέονταν άμεσα με την άσκηση της επαγγελματικής του δραστηριότητας και δεν μπορούσαν να αντιμετωπίζονται απλώς ως χρόνος τον οποίο διέθετε ελεύθερα για προσωπικούς σκοπούς.
Σύμφωνα με την ερμηνεία της οδηγίας, η πραγματική φύση της μετακίνησης και ο βαθμός δέσμευσης του εργαζομένου από τις οδηγίες του εργοδότη αποτελούν ουσιώδη κριτήρια για τον χαρακτηρισμό της ως χρόνου εργασίας.
Η απόφαση έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για περιπτώσεις εργαζομένων που υποχρεώνονται να πραγματοποιούν υπηρεσιακά ταξίδια, επιθεωρήσεις ή άλλες μετακινήσεις εκτός του συνηθισμένου χώρου απασχόλησης και πέραν του κανονικού τους ωραρίου.
Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι οι συγκεκριμένες μετακινήσεις πραγματοποιούνται για την εκπλήρωση των εργασιακών υποχρεώσεων και υπό τους όρους που καθορίζει ο εργοδότης, και όχι με ελεύθερη επιλογή του εργαζομένου.
Με το WordPress Automatic Plugin από την codecanyon
Πλέον στην ιστοσελίδα μας δημοσιεύονται αυτόματα άρθρα μέσω «RSS feeds».
Από όποια σελίδα μας τα προσφέρει!
Δεν φέρουμε καμιά απολύτως ευθύνη για το περιεχόμενο.
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε Σε αυτή την τοποθεσία
Αν πιστεύεται πως αυτό το άρθρο πρέπει να διαγραφεί μην διστάσετε να μας βρείτε στα social media.
