Από τα Φώκλαντ στο «χέρι του Θεού» και την κόκκινη κάρτα του Μπέκαμ – Galaksias Portal News

Απόψε (15/7), Αγγλία και Αργεντινή επιστρέφουν αντιμέτωπες στη σκηνή του Παγκοσμίου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου. Και μάλιστα για πρώτη φορά σε ημιτελικό, με έπαθλο μια θέση στον μεγάλο τελικό της Κυριακής. Θα είναι ένας αγώνας γεμάτος ιστορική και ποδοσφαιρική αντιπαλότητα, που φτάνει δεκαετίες πίσω, όπως αναφέρει το Reuters.

Το 1966, οι δύο ομάδες συναντήθηκαν στα προημιτελικά του Μουντιάλ που διοργάνωναν οι Άγγλοι. Ο αρχηγός της Αργεντινής, Αντόνιο Ρατίν (που μάλιστα έφυγε αυτή την εβδομάδα από τη ζωή) αποβλήθηκε και αρνήθηκε επί αρκετή ώρα να εγκαταλείψει τον αγωνιστικό χώρο. Φεύγοντας, τσαλάκωσε το σημαιάκι του κόρνερ με τη βρετανική σημαία και στη συνέχεια κάθισε πάνω σε κόκκινο χαλί που προοριζόταν για τη βασίλισσα Ελισάβετ, αρνούμενος να αποχωρήσει. Οι Άγγλοι οπαδοί του πέταξαν κουτάκια μπύρας, όπως είπε αργότερα.

Η ένταση ήταν μεγάλη σε όλη τη διάρκεια του αγώνα, τον οποίο κέρδισε η Αγγλία με 1-0, πριν κατακτήσει τελικά το τρόπαιο. Μετά το ματς, ο Άγγλος ομοσπονδιακός τεχνικός Αλφ Ράμσεϊ χαρακτήρισε τους Αργεντινούς παίκτες «ζώα», μια προσβολή που η Αργεντινή δεν ξέχασε ποτέ.

Φόκλαντς / Μαλβίνες και το Μουντιάλ του ‘86

Είκοσι χρόνια αργότερα, οι δύο εθνικές ομάδες συναντήθηκαν ξανά σε προημιτελικό Μουντιάλ, στο Στάδιο Αζτέκα της Πόλης του Μεξικού. Μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα, Βρετανία και Αργεντινή είχαν πολεμήσει για τα νησιά του Νοτίου Ατλαντικού που οι Βρετανοί αποκαλούν Φώκλαντ και οι Αργεντινοί Μαλβίνες.

Στη σύγκρουση του 1982 έχασαν τη ζωή τους 649 Αργεντινοί στρατιώτες και 255 Βρετανοί. Οι πληγές παρέμεναν ανοιχτές όταν οι παίκτες των δύο χωρών μπήκαν στον αγωνιστικό χώρο στις 22 Ιουνίου 1986.

Εκεί, ο Ντιέγκο Μαραντόνα έγραψε ένα από τα πιο διάσημα κεφάλαια στην ιστορία του αθλητισμού. Πέτυχε και τα δύο γκολ της Αργεντινής στη νίκη με 2-1. Το δεύτερο θεωρείται ένα από τα ομορφότερα γκολ όλων των εποχών: μια ξέφρενη κούρσα κατά την οποία πέρασε διαδοχικά σχεδόν τη μισή αγγλική ομάδα.

Το «χέρι του Θεού»

Το πρώτο γκολ ήταν εκείνο που έμεινε στην ιστορία ως το «χέρι του Θεού». Ο Μαραντόνα έστειλε την μπάλα στα δίχτυα χρησιμοποιώντας το χέρι του, κάτι που σήμερα, στην εποχή του VAR, σχεδόν βέβαια θα οδηγούσε στην ακύρωση του γκολ.

Για τον Μαραντόνα και για πολλούς Αργεντινούς, δεν ήταν απάτη. Ήταν η επικράτηση του αδύναμου απέναντι στον ισχυρό. «Περισσότερο από τη νίκη επί μιας ποδοσφαιρικής ομάδας, ήταν η νίκη επί μιας χώρας», έγραψε αργότερα στην αυτοβιογραφία του, «El Diego»: «Φυσικά, πριν τον αγώνα λέγαμε ότι το ποδόσφαιρο δεν είχε καμία σχέση με τον πόλεμο των Μαλβίνων, αλλά ξέραμε ότι πολλά παιδιά της Αργεντινής είχαν πεθάνει εκεί, είχαν καταρριφθεί σαν μικρά πουλιά. Αυτή ήταν εκδίκηση».

Ιστορική δυσαρέσκεια και ποδόσφαιρο

Οι ρίζες της περίπλοκης σχέσης ανάμεσα στη Βρετανία και την Αργεντινή πηγαίνουν πολύ βαθύτερα. Βρετανοί μετανάστες, κυρίως εργάτες στους σιδηροδρόμους, ήταν εκείνοι που μετέφεραν το ποδόσφαιρο στην Αργεντινή τον 19ο αιώνα. Η επιρροή τους επιβιώνει ακόμη και στα ονόματα συλλόγων, όπως η Ρίβερ Πλέιτ ή η Νιούελς Ολντ Μπόις, από τις ακαδημίες της οποίας ξεκίνησε ο Λιονέλ Μέσι.

Το αργεντίνικο ποδόσφαιρο, όμως, ακολούθησε διαφορετικό δρόμο. Δεν αναπτύχθηκε στα σχολικά γήπεδα υπό την επίβλεψη καθηγητών, όπως στη Βρετανία, αλλά στους δρόμους και στα potreros, τις χωμάτινες αλάνες στις γειτονιές.

Ο ιστορικός του ποδοσφαίρου Τζόναθαν Γουίλσον στο βιβλίο του «Angels With Dirty Faces: The Footballing History of Argentina», σημειώνει ότι ήδη από τη δεκαετία του 1920 είχε δημιουργηθεί ο μύθος ενός αργεντίνικου ποδοσφαίρου βασισμένου στη δεξιοτεχνία, την αυτονομία και την πονηριά, σε αντίθεση με το βαρετό fair play και το τρέξιμο των Βρετανών.

Οι Βρετανοί εισήγαγαν επίσης το τραπεζικό σύστημα, τις επενδύσεις και τους σιδηροδρόμους για να καταστήσουν δυνατή την εξαγωγή βοείου κρέατος και άλλων τροφίμων από την πάμπες, τις αχανείς εύφορες πεδιάδες της Αργεντινής – και μαζί με αυτά μια σχεδόν αποικιακή σχέση. Εισήγαγαν και άλλα αθλήματα, το πόλο και το ράγκμπι, τα οποία επίσης παίζονται σήμερα σε υψηλό επίπεδο στην Αργεντινή. Ωστόσο, η σχέση αυτή ήταν από πολλές απόψεις μονόπλευρη, και η δυσαρέσκεια απέναντι στην αγγλόφιλη ελίτ είχε αρχίσει να καλλιεργείται πολύ πριν από τη σταδιακή υποχώρηση της βρετανικής παρουσίας στα μέσα του 20ού αιώνα.

Η αποβολή και η εκδίκηση του Μπέκαμ

Μετά το 1986, ή επόμενη αναμέτρηση σε Μουντιάλ ήταν το 1998, στη φάση των «16», και τη θυμόμαστε κυρίως για την αποβολή του Ντέιβιντ Μπέκαμ με κόκκινη κάρτα μετά από κλωτσιά εκτός φάσης στον Ντιέγκο Σιμεόνε. Η Αργεντινή κέρδισε στα πέναλτι και ο Μπέκαμ χρεώθηκε την ήττα από τους συμπατριώτες του.

Τέσσερα χρόνια αργότερα, στην Ιαπωνία, ο Μπέκαμ εκδικήθηκε σκοράροντας με πέναλτι στη νίκη της Αγγλίας επί της Αργεντινής στη φάση των ομίλων. Εκείνο ήταν και το τελευταίο μουντιαλικό ραντεβού των δύο ομάδων μέχρι το σημερινό.

Τα πνεύματα ηρέμησαν – ή μήπως όχι;

Σήμερα οι ποδοσφαιριστές εμφανίζονται πιο συγκρατημένοι. Πολλοί Αργεντινοί αγωνίζονται στην Αγγλία και την Ευρώπη και οι διαφορές ανάμεσα στις δύο ποδοσφαιρικές κουλτούρες έχουν αμβλυνθεί. «Είναι ένα ποδοσφαιρικό παιχνίδι. Τελεία. Δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο», δήλωσε ο προπονητής της Αργεντινής Λιονέλ Σκαλόνι μετά την πρόκριση επί της Ελβετίας.

Κι όμως, αμέσως μετά το τελευταίο σφύριγμα, οι παίκτες της Αργεντινής πηδούσαν πάνω-κάτω και τραγουδούσαν μαζί με τους οπαδούς ένα από τα πιο συνηθισμένα συνθήματα στις κερκίδες του Μπουένος Άιρες: «αν δεν πηδάς είσαι Αγγλος». Στα αποδυτήρια ακούστηκε ένα ακόμη τραγούδι, που μιλά για τις Μαλβίνες, τον Μαραντόνα και το τελευταίο Μουντιάλ του Μέσι.

«Φυσικά και έχει μεγάλη σημασία και ξυπνά πολλές αναμνήσεις», παραδέχθηκε στους δημοσιογράφους ο Αργεντινός μέσος Ροντρίγκο Ντε Πολ. «Αλλά πρέπει να καταλάβουμε ότι είναι ένας ποδοσφαιρικός αγώνας… Πάνω απ’ όλα, θέλουμε να τον κερδίσουμε και να φτάσουμε στον τελικό».

Ας κερδίσει ο καλύτερος…