Άτομα με αναπηρία εργάζονται, πληρώνουν εισφορές αλλά δεν μπορούν να μετατρέψουν αναπηρικές συντάξεις σε γήρατος

Ένα σοβαρό ζήτημα ασφαλιστικής δικαιοσύνης για τους συνταξιούχους λόγω αναπηρίας που συνεχίζουν να εργάζονται και να καταβάλλουν κανονικά ασφαλιστικές εισφορές θέτει υπόψη της υπουργού Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Νίκης Κεραμέως η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία (Ε.Σ.Α.μεΑ.).

Σύμφωνα με την Ε.Σ.Α.μεΑ, συνταξιούχοι λόγω αναπηρίας οι οποίοι συνεχίζουν να εργάζονται, παράλληλα με τη λήψη της σύνταξής τους, καταβάλλουν κανονικά ασφαλιστικές εισφορές και δημιουργούν νέο ασφαλιστικό χρόνο.

Ωστόσο, σύμφωνα με ενημέρωση που έχουν λάβει ασφαλισμένοι από το υπουργείο Εργασίας, όπως σημειώνει η Ε.Σ.Α.μεΑ «ο χρόνος ασφάλισης που προκύπτει από την εργασία τους αξιοποιείται ΜΟΝΟ για την προσαύξηση της ήδη καταβαλλόμενης αναπηρικής σύνταξης, η οποία είναι ΕΛΑΧΙΣΤΗ».

Ειδικότερα η Ε.Σ.Α.μεΑ, επισημαίνει: 

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη και όταν ένας ασφαλισμένος συμπληρώσει τις απαιτούμενες προϋποθέσεις για πλήρη σύνταξη λόγω γήρατος, ο ασφαλιστικός χρόνος που έχει δημιουργήσει από την εργασία του δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για τη μετατροπή της αναπηρικής σύνταξης σε σύνταξη γήρατος, αλλά οδηγεί μόνο σε μια μικρή προσαύξηση της σύνταξης που ήδη λαμβάνει.

Η ΕΣΑμεΑ διαμαρτύρεται καθώς το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σοβαρό και αφορά πολίτες που συνεχίζουν να εργάζονται, καταβάλλουν τις προβλεπόμενες ασφαλιστικές εισφορές και δημιουργούν νέο ασφαλιστικό χρόνο.

Είναι κατάφορα άδικο και άνιση μεταχείριση ο χρόνος ασφάλισης που δημιουργείται μέσα από την εργασία και οι εισφορές που καταβάλλονται να μην μπορούν να αξιοποιηθούν για τη θεμελίωση ενός αντίστοιχου συνταξιοδοτικού δικαιώματος, όταν πληρούνται οι προβλεπόμενες προϋποθέσεις.

Ιδιαίτερα για τα άτομα με αναπηρία, η συγκεκριμένη αντιμετώπιση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία.

Η δυνατότητα συνέχισης της εργασίας παρά τη λήψη σύνταξης λόγω αναπηρίας δεν μπορεί να λειτουργεί ως μηχανισμός που περιορίζει ή ακυρώνει στην πράξη την ασφαλιστική αξιοποίηση της μεταγενέστερης εργασίας τους.

Δεν μπορεί να θεωρείται ευνοϊκή μια ρύθμιση η οποία επιτρέπει στον συνταξιούχο λόγω αναπηρίας να εργάζεται, αλλά δεν του παρέχει αντίστοιχη ουσιαστική δυνατότητα αξιοποίησης του ασφαλιστικού χρόνου που δημιουργεί.

Η δυνατότητα ενός συνταξιούχου λόγω αναπηρίας να συνεχίζει να εργάζεται αποτελεί δικαίωμα και επιλογή που πρέπει να αντιμετωπίζεται με όρους ισότιμης ασφαλιστικής προστασίας, και η ΕΣΑμεΑ είχε χαιρετήσει τη συγκεκριμένη ρύθμιση, που ήταν πάγιο αίτημα του αναπηρικού κινήματος για δεκαετίες.

Η ΕΣΑμεΑ ζητά την άμεση επανεξέταση του ισχύοντος θεσμικού πλαισίου και την καθιέρωση σαφούς και δίκαιης ρύθμισης.

Συγκεκριμένα, ο χρόνος ασφάλισης και οι εισφορές των συνταξιούχων λόγω αναπηρίας που εργάζονται:

• να αναγνωρίζονται ουσιαστικά,
• να έχουν πραγματική ασφαλιστική ανταπόδοση,
• και, όταν συμπληρώνονται οι απαιτούμενες προϋποθέσεις, να μπορούν να αξιοποιούνται για τη θεμελίωση δικαιώματος πλήρους σύνταξης λόγω γήρατος.

Η εργασία, οι εισφορές και ο ασφαλιστικός χρόνος δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται αποσπασματικά.

Οι εργαζόμενοι συνταξιούχοι με αναπηρία δεν ζητούν προνόμια. Ζητούν δίκαιη αναγνώριση της εργασίας τους, των εισφορών τους και του ασφαλιστικού χρόνου που έχουν δημιουργήσει.