Η Βρετανία μπορεί να έκανε πίσω στο δικό της σχέδιο ψηφιακής ταυτότητας, όμως στις Βρυξέλλες η μηχανή συνεχίζει κανονικά. Με τον κανονισμό eIDAS 2.0, όλα τα κράτη-μέλη οφείλουν έως το τέλος του 2026 να διαθέτουν τουλάχιστον ένα ευρωπαϊκό πορτοφόλι ψηφιακής ταυτότητας για πολίτες και κατοίκους.
Δεν μιλάμε απλώς για μια ηλεκτρονική ταυτότητα στο κινητό. Το ψηφιακό πορτοφόλι μπορεί να συγκεντρώνει στοιχεία ταυτοποίησης, δίπλωμα οδήγησης, πτυχία, επαγγελματικές πιστοποιήσεις, έγγραφα υγείας και ηλεκτρονικές υπογραφές. Δηλαδή, κομμάτι-κομμάτι, ολόκληρη η διοικητική και κοινωνική ζωή του πολίτη σε μία ψηφιακή πύλη.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση μιλά για ευκολία, ασφάλεια και «ψηφιακή αυτοδιάθεση». Όμως το κρίσιμο ερώτημα είναι άλλο: πόσο προαιρετικό παραμένει κάτι όταν οι δημόσιες υπηρεσίες, οι τράπεζες, οι τηλεπικοινωνίες, οι πάροχοι ενέργειας, οι μεταφορές και οι μεγάλες ψηφιακές πλατφόρμες καλούνται σταδιακά να το ενσωματώσουν;
Κανείς ίσως δεν θα σου πει τυπικά ότι είσαι υποχρεωμένος να έχεις ψηφιακό πορτοφόλι. Αλλά αν χωρίς αυτό η εξυπηρέτηση γίνεται αργή, η τραπεζική συναλλαγή δύσκολη και η πρόσβαση στις υπηρεσίες γεμάτη εμπόδια, τότε η «επιλογή» μοιάζει όλο και περισσότερο με μονόδρομο.
Ο σύγχρονος καταναγκασμός δεν χρειάζεται στολή και μπλόκο στον δρόμο. Αρκεί να οργανώσεις την καθημερινότητα έτσι, ώστε ο πολίτης που δεν συμμορφώνεται ψηφιακά να αντιμετωπίζεται σαν άνθρωπος δεύτερης κατηγορίας.
Και όταν το ίδιο μοντέλο συζητείται εδώ και χρόνια από υπερεθνικά κέντρα, όπως το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η καχυποψία δεν είναι υπερβολή. Είναι στοιχειώδης αυτοάμυνα.
Αναπαραγωγή άρθου από εδώ
