Τα πάνω κάτω φέρνει απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας (ΣτΕ) η οποία επηρεάζει άμεσα την «φαρέτρα» των μέτρων που έχει στη διάθεση της η κυβέρνηση για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, και δη το «όπλο» της αναστολής χρήσης ή απενεργοποίησης ΑΦΜ.
Σύμφωνα με την απόφαση του ΣτΕ, οι διατάξεις του ν. 4174/2013 που προβλέπουν την αναστολή χρήσης ή την απενεργοποίηση ΑΦΜ λόγω φοροδιαφυγής αντίκεινται στο Σύνταγμα, καθιστώντας έτσι ανενεργό ένα μέτρο που είχε στη διάθεση του το οικονομικό επιτελείο και η ΑΑΔΕ, ούτως ώστε και να αποτρέπει τους επίδοξους φοροφυγάδες από την τέλεση του αδικήματός τους, αλλά και να τιμωρεί όσους «πιάνονταν» να έχουν φοροδιαφύγει.
Ωστόσο, με την 869/2025 απόφαση της Ολομελείας του ΣτΕ κρίθηκε ότι οι διατάξεις του εν λόγω νόμου, κατά το μέρος που προβλέπουν τη δυνατότητα αναστολής της χρήσης ή απενεργοποίησης του ΑΦΜ σε περίπτωση φοροδιαφυγής και παρέχουν νομοθετική εξουσιοδότηση προς τον Διοικητή της ΑΑΔΕ για τον ορισμό περιπτώσεων αναστολής ή απενεργοποίησης του ΑΦΜ και των συνεπειών της αναστολής και της απενεργοποίησης, είναι αντίθετες με το άρθρο 43 παρ. 2 περ. β του Συντάγματος, ερμηνευόμενο σε συνδυασμό με τα άρθρα 5 παρ. 1 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος.
Σύμφωνα με το σκεπτικό της απόφασης του ΣτΕ, η αναστολή χρήσης ή η απενεργοποίηση του ΑΦΜ λόγω φοροδιαφυγής συνιστά βαθειά επέμβαση στην οικονομική ζωή του εν λόγω φορολογούμενου, φυσικού ή νομικού προσώπου, η οποία κατ’ουσίαν ισοδυναμεί με απαγόρευση άσκησης της οικονομικής δραστηριότητας. Η ρύθμιση του νόμου δεν περιέχει την αναγκαία, λόγω της σημασίας του ρυθμιζόμενου ζητήματος, ουσιαστική ρύθμιση, η οποία πρέπει να περιλαμβάνει το βασικό πλαίσιο, σύμφωνα με τις επιταγές της αρχής του κράτους δικαίου, με την πρόβλεψη των αναγκαίων εγγυήσεων και τήρηση της αρχής της αναλογικότητας, αλλά συνιστά κατ’ ουσίαν εν λευκώ εξουσιοδότηση προς τον Διοικητή της ΑΑΔΕ για τη ρύθμιση των εν λόγω θεμάτων σε περίπτωση φοροδιαφυγής, εφόσον δεν τίθενται όρια στην αρμοδιότητά του.
Αναπαραγωγή άρθου από εδώ
