Γράφει ο Δημήτρης Δραγάτης
Πώς βλέπω το αύριο του ποδοσφαίρου; Δυστυχώς, δεν μπορώ να το δω ανεξάρτητα από το αύριο της ίδιας της ανθρωπότητας. Και το αύριο που διαμορφώνεται μπροστά μας μοιάζει ολοένα και περισσότερο δυστοπικό, συγκεντρωτικό και απόλυτα ελεγχόμενο.
Το ποδόσφαιρο δεν είναι ένας ξεχωριστός πλανήτης. Είναι καθρέφτης της κοινωνίας. Ό,τι συμβαίνει γύρω μας, αργά ή γρήγορα, θα περάσει και μέσα στα γήπεδα. Αν οι κοινωνίες μας οδηγούνται σε έναν κόσμο συνεχούς επιτήρησης, ψηφιακής ταυτοποίησης, περιορισμού των ελευθεριών και συγκέντρωσης της εξουσίας σε όλο και λιγότερα κέντρα, τότε το ίδιο ακριβώς θα συμβεί και στο ποδόσφαιρο.
Ήδη το ζούμε. Το ποδόσφαιρο που αγαπήσαμε πεθαίνει σιγά-σιγά. Οι ομάδες μετατρέπονται σε εταιρείες, οι φίλαθλοι σε πελάτες και οι ποδοσφαιριστές σε χρηματιστηριακά προϊόντα. Τα γήπεδα γίνονται ολοένα και πιο αποστειρωμένα, ενώ η αυθεντική έκφραση του οπαδού αντιμετωπίζεται πολλές φορές ως «πρόβλημα» που πρέπει να ελεγχθεί.
Η τεχνολογία παρουσιάζεται ως πρόοδος, αλλά πίσω από αυτήν κρύβεται συχνά μια αδιάκοπη επιθυμία ελέγχου. Κάμερες παντού, φακέλωμα, συλλογή δεδομένων, ηλεκτρονικά εισιτήρια, καταγραφή κάθε κίνησης και κάθε συμπεριφοράς. Στο όνομα της ασφάλειας και της οργάνωσης, δημιουργείται ένα ποδόσφαιρο όπου τίποτα δεν αφήνεται στην αυθόρμητη ανθρώπινη έκφραση.
Το επόμενο βήμα ίσως είναι ένα ποδόσφαιρο απολύτως προβλέψιμο, πλήρως ελεγχόμενο από αλγόριθμους, χορηγούς, υπερεθνικούς οργανισμούς και οικονομικά συμφέροντα. Ένα ποδόσφαιρο χωρίς ρομαντισμό, χωρίς τοπική ταυτότητα, χωρίς την τρέλα της εξέδρας και χωρίς τις ιστορίες που το έκαναν το πιο λαϊκό άθλημα στον κόσμο.
Και ας μην έχουμε αυταπάτες. Ο μεγάλος στόχος δεν είναι μόνο ο έλεγχος του ποδοσφαίρου. Είναι ο έλεγχος του ανθρώπου. Να συνηθίσουμε σε έναν κόσμο όπου τα πάντα καταγράφονται, επιτηρούνται και κατευθύνονται. Το γήπεδο γίνεται πολλές φορές ένα μικρό εργαστήριο κοινωνικών αλλαγών που αργότερα επεκτείνονται σε ολόκληρη την κοινωνία.
Παρά ταύτα, το ποδόσφαιρο εξακολουθεί να έχει μια μοναδική δύναμη. Παραμένει ένας από τους τελευταίους χώρους όπου ο άνθρωπος μπορεί να εκφράσει αυθόρμητα το συναίσθημά του, να φωνάξει, να διαφωνήσει, να χαρεί και να πονέσει μαζί με χιλιάδες άλλους ανθρώπους.
Το μεγάλο ερώτημα λοιπόν δεν είναι πώς θα είναι το ποδόσφαιρο σε δέκα ή είκοσι χρόνια. Το πραγματικό ερώτημα είναι τι κοινωνίες θέλουμε να παραδώσουμε στα παιδιά μας. Γιατί αν χάσουμε την ελευθερία και την ανθρώπινη ψυχή της κοινωνίας μας, τότε θα έχουμε χάσει αναπόφευκτα και την ψυχή του ποδοσφαίρου.
Αναπαραγωγή άρθου από εδώ
